Nou meneer en ik hebben echt honderden smsjes naar elkaar gestuurd afgelopen weken.. Ik hou nog van je, ik wil je, het had nooit uit moeten gaan blabla dat soort dingen..dus uiteraard duurde het niet lang voordat we weer besloten af te spreken..gister dus (a)

Hij heeft nog steeds een vriendin hoor, en volgens hem zit de relatie wel goed..dus waarom hij mij weer wil zien,,geen idee..lijkt mij dat als je relatie goed zit dat je geen behoefte hebt om je ex weer te zien en zulke smsjes stuurt maarja. Het hele weekend zat ie dus de hele dag bij zn vriendin en zaterdag avond waren we weer flink aan ht smsen..dattie aan me dacht enzo, en me wilde.. Maarja door de alcohol die ik op had, ging ik dus echt de waarheid zeggen tegen hem..ff een korte samenvatting:

hij: ik wil je.. Ik: ik wil jou ook.. Hij: je hebt me.. Ik: nee ik heb je niet, je bent hier tog niet bij mij..? Hij: nee maar binnekort wel.. Ik: ja maar je gaat toch weer terug naar haar.. Hij: wat wil jij dan? Ik: ja ik wil jou.. Hij: je krijgt me.. Ik: ja maar niet op de manier dat ik wil.. Hij: Hoe dan? Ik: never mind.. (ik wilde de vraag ontwijken).. Hij: kom op jess, i care about ya.. Ik: nee laat maar zitte, is nie belangrijk.. Hij: jij bent belangrijk..

nouja en toen heb ik dus niks meer terug gestuurd omdat ik gwn niet wist wat ik moest zegge..maar toen smste die dus de ochtend erna of ik langskwam die avond en bleef slape..(aangezien hij in zoetermeer woont en ik in rijswijk en we beide nog geen rijbewijs hebben)..dus daar ging ik die avond..hij was de hele dag bij zn vriendin geweest en toen hij 's avonds bij dr wegging kwam die mij meteen ophalen op ht station.. Ook echt zo heel sneaky van..ja zo en zo laat ga ik naar huis, zorg je dat je dan op ht station staat? Nouja stond ik daar dus, helemaal zenuwachtig om hem weer te zien..kwam die aanlopen..gewoon heel normaal 3 zoenen gegeven enzo..maarja op de weg naar zn huis echt zo'n standaard gesprek van: hoe gaat ht op school blablabla..ja we hadde elkaar meer dan 6 mdn nie gezien, is tog raar als je zo gek op elkaar geweest bent..

Maarja toen naar zn huis, btje praten enzo en muziek luisteren aangezien zn tv nog niet aangesloten is (woont pas sinds een paar dagen weer op zichzelf)..maarja aangezien ik dus echt niet had verwacht dat het zo vertrouwd zou zijn en dat het zoveel gevoelens boven haalde deed ik nogal chago tegen hem.. Hij zei bijv dat ik was afgevallen en dan zei ik dat hij dikker was geworden.. Begon die over iets te praten wat me niet interesseerde dan zei ik: fijn voor jou.. Hij vond ht niet echt leuk dak zo deed maarja ging gewoon vanzelf.. Hij zei ook al: je zegt wel dat k veranderd ben maar jij ook hoor, je bent gemener geworden.. (helemaal niet waar maarja had gewoon de pest in)..Nouja na 2 uurtjes gingen we dus maar slapen.. Beide in zijn 2persoonsbed..Ik dacht van ja waarom niet, hebbe we al zovaak gedaan..

Begon dus dat ik aan ht ene eind lag en hij aan de andere kant met zoveel mogelijk ruimte tussen ons is.. Zaten we een btje te praten enzo..hij over dat ik zo gemeen tegen hem deed.. dusja ik beweerde van niet en dat ik hem nog wel lief vond en om dat te bevestigen pakte ik dus gewoon zn hand vast.. Wilde we gaan slape maarja je ziet ht natuurlijk al aankomen dat ik steeds liever begon te doen tegen hem omdat ja het liefst ik gwn zn armen om me heen wilde enzo.. Ik gaf nog steeds kkveel om hem maar omdat hij nou een andere vriendin heeft begon ik dat een btje te verdoezelen door 'gemeen' te doen.. Maarja aangezien hij mij door en door kent wist hij dat dat mijn manier is om iets niet te laten merken.. dus hij wist dondersgoed dat ik het liefst gwn tegen hem aan wilde kruipen.. Wat ik dus op een gegeven moment deed en ja de rest dat kan je wel raden natuurlijk.. ga ik niet verder op in.. ;-)

Het was zo vertrouwd, echt alsof er niks is veranderd tussen ons.. Allemaal vlinders etc..ik werd echt gek.. Dusja daarna werd ik een btje verdrietig maarja.. Shit happens.. Op een gegeven moment werd ik zo gek van binnen dat ik echt dacht van: wat doe ik hier? hij heeft een vriendin en gaat tog weer terug naar haar..ik wilde op dt moment echt weg daar maarja, dat kon dus niet..

Die nacht heel slecht geslapen, ja hij lag naast me en ik wilde alleen maar dat hij van mij was..dattie zn vriendin zou dumpen en mij terugnemen.. Dusja slapen heb ik nie echt gedaan.. 'S ochtends werd ik wakker en ht enige wat ik dacht was alleen maar: hou me vast, zoen me, zeg me dat je van me houdt, dat je een sukkel was geweest door ht uit te maken en dt je me terugwil.. Maar helaas, dat zei die niet waardoor ik natuurlijk weer enorm chago ging doen =( Echt ik wordt er gewoon zo gek van, waarom is ht nou uit gegaan? :'( Na 6 maanden hou ik nog kkveel van hem, kan alleen maar aan hem denken, hij is ht gewoon voor mij.. :'(

Dus nouja, ik ben vandaag echt net een schim van mezelf.. ik kijk alleen maar triest voor me uit en denk de hele godganze dag aan hem.. echt ik wordt er gek van!!

I love him so much...

Nou tis alweer een tijdje geleden dat ik een weblog heb geschreven dus het werd weleens tijd. Ik heb Justin eindelijk kunnen loslaten, zat eindelijk weer lekker in me vel en voelde me happy, dus ik besloot dat ik geen vriendje nodig had, er geen zin meer in had.

Nou een paar dagen later kwam ik me toch een jongen tegen, het was meteen raak! De hele avond (ht was op Sensation, een vriend van de vriend van me vriendin) hebben we lopen knuffelen en hand in hand gelopen en weet ik het. Heel raar, maar ik wilde niet met hem zoenen, bang dat het te snel was ofzo, dus het is alleen bij een paar onschuldige kusjes op de mond gebleven. Die 2 weken erna ook, we vonden elkaar zo leuk en zeiden die dingen ook tegen elkaar. Nou 2 weken na Sensation Black ging ik met een goeie vriend van me Davey naar Dominator. Hij reageerde een beetje jaloers dus ik heb hem goed duidelijk gemaakt dat Davey en ik gewoon vrienden zijn, elkaar al heel lang kennen en dat Davey zelfs een vriendin heeft. Nouja na Dominator hoorde ik ineens niks meer van hem! 2 weken erna belde me vriendin me op: ja me vriend was dit weekend op een verjaardag en dinges was er ook. Dus me vriend vroeg hoe het nou tussen jou en hem ging waarop hij heel onverschillig antwoorde: tsjaa weet ik het, ze ging met 1 of andere gozer naar Dominator. Geloof me, ik heb nooit zo hard gelachen, dat hij daar zo'n punt van maakt terwijl er echt gewoon niks aan de hand! Maarja anyway daarna is het niet meer goed gekomen tussen ons dus dat is ook weer over.

Vervolgens sprak ik Justin (me ex van al me andere weblogs) gister weer. Vertelde hij dattie over 3 weken weer naar Rijswijk komt. Dus ik zei meer uit beleefdheid: oww als je zin hebt om ff te meeten moet je het maar zeggen. Waarop hij zei dat hij dat wel graag wilde. Hij heeft nog steeds een vriendin hoor, daar niet van, maar ik ga em laten zien wat ie mist! Tis nou maanden later maar sinds het met die jongen van Sensation klaar is begin ik toch wel weer wat vaker aan hem te denken. Dus dat wordt nog wat! I'm gonna get even with him! Ga laten zien dat ik alsnog kan winnen van dat meisje haha!

Tot later!

Als je me zo zielig vind, waarom neem je me dan niet terug om me gelukkig te maken? Ik heb je medelijden niet nodig, wat ik wel nodig heb is jou terug in me leven. Jij was het enige wat nog belangrijk was in me leven. Ik begon steeds minder aan je te denken totdat jij weer duidelijk liet merken dat ik je nog wat doe. Wekenlang geen traan om je kunnen laten, en nu weer elke avond. Het is gewoon niet eerlijk. Leerde je kennen toen ik nog niet over myn eerste liefde heen was, jij hielp me eroverheen te komen om vervolgens nog gekker op jou te worden. En als ik je het meeste nodig heb, laat je me vallen als een baksteen omdat ik niet al te lekker in mn vel zat en dat soms afreageerde op jou. Als ik zeg dat ik gek op je ben, zeg je keihard dat het over is. Als ik mn hart uitstort bij jou, heb je medelijden. Als ik een andere jongen leer kennen, reageer je jaloers. Maar ho maar dat je toegeeft dat je jaloers bent.

Ik snap wel dat ik je gekwetst heb met mijn reacties, maar dat kan nooit zoveel zijn als dat jij mij gekwetst hebt door het uit te maken. Hoewel Sander myn eerste liefde was, van jou heb ik echt gehouden. En dat gevoel wat jij mij gaf, heb ik NOOIT by hem gehad. Het kan me niet schelen wat me vrienden van je vinden, alleen maar wat ik van jou vind. Je was mn beste maatje, kon bij je uithuilen, met je praten, samen lachen, samen stoeien. Bij jou kon ik mezelf zijn, deed me niet anders voor dan dat ik was. Behalve dat ik me sterker voordeed dan dat ik was, maar jij wist dat. En dat ik me soms afreageerde op jou, ik kan niet beginnen te vertellen hoeveel spijt ik daarvan heb.

En ik heb je dit allemaal al verteld, maar je blijft zeggen dat niks je kan overhalen tot een ander besluit. En je weet niet hoeveel pijn dat me doet. Op den duur zal ik je wel kunnen loslaten en verder gaan, maar ik wil niet dat jij slechts een herinnering wordt. Ik wil je in mn leven, en ik mis je kapot erg. Je bent de eerste jongen tegen wie ik ooit de woorden ik hou van je uit mn strot heb kunnen krijgen. En ik meende elk woord ervan.

penso o dia inteiro em ti (L)

Nou hehe, tis een tijdje later inmiddels. Ik moet eerlijk zeggen dat ik me langzamerhand beter en beter ga voelen. Ik gaf wel veel om hem (nog steeds trouwens) maar ik begin steeds meer in te zien dat er ook andere jongens bestaan. Die Justin blinddoek is eindelijk weg. Soms heb ik nog wel momenten dat ik hem echt mis, en op andere momenten weer totaal niet.

We passen gewoon niet by elkaar, hoe graag ik ook zou willen dat ht anders is. We proberen elkaar zoveel mogelijk te negeren maar soms lukt dat niet helemaal van beide kanten en worden er een paar dingen gezegd. Soms hoop ik echt dat hy zegt dat ie ons nog een kans wil geven, maar soms heb ik ook iets van: wat moet ik daarmee?

Tuurlijk ik blijf nog steeds van hem houden ondanks alles, en ik vind het ook echt heel jammer dat het zo moest lopen, want het liefste wil ik natuurlijk gewoon by hem zijn. Maar ik begin nu steeds meer in te zien dat ht gewoon niet gaat werken tussen ons...We verschillen teveel en allebei zijn we nogal jaloers aangelegd hoewel we dat niet toegeven. Ik wil gewoon een lieve jongen bij wie ik me compleet op me gemak voel, makkelijk kan praten over dingen, iemand die zn gevoelens niet zo verbergt. Maar dan na verloop van tyd want daar heb ik nu 0,0 % zin in!

oke, nou het volgende is dus gebeurt:

Ik was afgelopen weekend bij hem thuis, hij woont nu tijdelijk bij zijn moeder. En na 9 maanden zou je denken dat het toch wel serieus zou zijn? Maar nee hoor, ik moest weg voordat zn ouders thuiskwamen. Na 9 maanden heeft hij zijn ouders nog steeds niet verteld over mij en moeten we stiekem doen. Oke we hadden pas de laatste maand echt officieel maar vanaf ht moment dat we elkaar zagen 9 maanden geleden vonden we elkaar al meteen leuk. Toch logisch dat ik daarmee zit?

Oke, ik maak me wel heel snel druk om iets, maar dat komt gewoon omdat het zo moeilijk is gegaan tussen ons. Dus als ik iets verkeerd zeg dan gaat hy compleet uit zn dak, zo ook gister. Hy maakte het binnen 5 zinnen uit op msn! Echt ik heb hem gesmeekt, alles. Ik zei dat ik nog nooit zo veel om iemand heb gegeven als om hem. En hij zegt gewoon doodleuk dat zn besluit vast staat, dat hij geen relatie meer met me wil. En toen ik hem vandaag smste met de vraag of ik dit weekend naar hem toe kon komen om te praten, zei hy doodleuk: nee sorry, ik wil niks uitpraten, ik hoef je niet meer.

Kijk als ik nou vreemd was gegaan, dan was zo'n reactie logisch geweest. Maar dat heb ik dus niet gedaan, hij is echt alles voor me. Ik heb nog nooit zoveel voor een jongen gevoeld als voor hem. Tuurlijk ik ben wel eens hevig verliefd geweest, bijvoorbeeld op me (ex)beste vriend. Maar dit gaat veel dieper, ik hou echt van hem.

Ik lag gister in bed, en ik dacht aan dat ik niet meer bij hem zou zijn, dat ik me niet meer zo zou voelen hoe ik me voel als ik bij hem ben. En mijn hart deed gewoon pijn! Echt, geen liefdesverdriet ofzo, maar echt een stekende pijn in mijn borst! Alsof ik een hartaanval kreeg ofzo. Het leek net alsof iemand keihard mn hart fijn kneep.

Echt, als je zou lezen wat hy allemaal tegen me heeft gezegd gister, dan zou je echt denken van: WTF moet je nog met hem? Maar toch, ik wil hem zoooo graag terug! 9 maanden voor niks, 9 maanden weggegooid, want als hij zo makkelijk opgeeft, dan zijn die 9 maanden inderdaad weggegooid. Zoals ik al in een eerdere blog zei, ik hou zo veel van hem, maar tegelijkertijd voel ik zo'n intense haat! Is dat normaal, nee toch?!

Kijk als ik heel eerlijk moet zijn, er was laatste tijd nog wel een andere jongen die ik leuk vond. In het begin gewoon een leuke jongen, maar ik merkte dat ik hem toch steeds leuker begon te vinden. En op een gegeven moment toen ht slecht ging tussen Justin & my was het echt van: ik wil hem zo graag terug, maar als dinges nu zou zeggen dat hy me ook leuk vind, dan zou ik zo voor hem gaan en Justin vergeten. Waarschijnlijk een soort van backup omdat ik wist dat het niet gezond was tussen Justin & my, dat ik me daarom wat meer op die andere jongen focuste. Maar Justin kwam terug, en ik ging 200% voor hem. Ik vind die andere jongen nog steeds leuk, maar ik wil hem niet, ik wil Justin. Hy is de enige die ik wil, nu en over een halfjaar nog steeds. Want ik weet, mocht hij echt bij zijn besluit blijven (wat er DIK inzit), dan duurt het echt laaaaaaaaang voordat ik hem vergeten ben.

Het is echt de enige jongen bij wie ik me ooit zoveel op me gemak heb gevoeld. Ik voel geen schaamte voor hem, ik kan compleet mezelf zijn, hij begrijpt/kent me beter dan wie dan ook. Als ik A zeg, en ervan overtuigd van ben dat het A is, dan zegt hij dat het B is, en dan heeft hy nog gelijk ook. Hij is het gewoon voor my...En dan doet hij zoiets? Echt ik kan er gewoon niet over in....

Nou het is zo ver hoor! Voor een update verwijs ik je even naar myn vorige log. Anyway hy heeft het EINDELYK toegegeven: dat hy stiekem wel van me houdt maar ht niet laat merken etc, my als zyn vriendin wil en ons een serieuze kans wil geven.. HEHE eindelijk het hoge woord eruit. Ik wist wel dat hy meer om me gaf dan hy liet merken, maar op een gegeven moment is dat gewoon niet meer genoeg. Alle vorige keren was hy degene die er een punt achter gezet heeft (zo'n 4x ofzo) en daarom wilde ik degene zijn die het nu deed, als standpunt dat ik het gewoon zat was! En op die manier zette ik hem een beetje onder druk. De dagen erna zocht hy alleen maar ruzie en toen hy merkte dat dat niks uithaalde by my, dat het me niet zoveel kon schelen, toen besloot hy waarschynlyk toch maar om eerlyk te zyn. En ik wist het wel hoor, ik wist dat ik hem hiermee onder druk zou zetten, maar ik vond het gewoon nodig. Nu weet ik waar ik aan toe ben en hy ook.

Het betekent trouwens niet dat ik meteen happily in love ben hoor. Sure ik ben helemaal hoteldebotel op hem, maar dat hy het nu toch serieus een kans wil geven betekent niet dat ik meteen alles maar weer vergeet. Ik ben er voor in om op een serieuze manier verder te gaan, maar het is altyd nog eerst zien en dan geloven. Ik heb zo myn 'voorwaarden' over deze relatie en hy ook, dus eerst maar zien in hoeverre we die kunnen waarmaken en dan zien we wel weer verder.

Smell you later!

Echt, hoe kan je zo van iemand houden en diegene tegelijkertijd zo haten? Nou geloof me, het kan. Zo'n soort haat-liefde verhouding heb ik nou al 8 maanden. Als ik bij hem ben, dan voel ik allemaal vlindertjes. Maar als ik ruzie met hem heb, dan voel ik zo'n intense haat.

Kijk hij weet dat ik gek op hem ben, en ik weet dat hy dat ook op my is alhoewel hy dat niet toe durft te geven. In plaats daarvan duwt hy me elke keer weg als het serieus/persoonlijk wordt. Hy vindt het byvoorbeeld geweldig om my op de kast te jagen, want by hem is dat ook zo gebeurd. Hy praat byvoorbeeld nooit over iets persoonlyks met my. Hy weet een hoop persoonlyke dingen van my, maar ik weet alleen de grote lynen van hem.

Ik zal even een voorbeeld geven. Laatst kwam ik een vriend van my tegen waarmee ik gewoon hele persoonlyke gesprekken heb. Hy vertelde me dat hy in de shit zat enzo, en ik maakte me gewoon veel zorgen. Misschien wel omdat ik in hem een heleboel dingen herkende van myn 'vriend'. Ik was gewoon erg bezorgd dus toen ik thuiskwam zette ik in myn msnnaam: Dave, I'm here for you! En ja hoor, hy ging gigantisch uit zyn dak toen hy het las. Ik had er namelyk 2 dagen ervoor een punt achter gezet met hem, omdat ik me niet happy voelde in onze 'relatie'. Hy was zo boos omdat ik een andere jongen in myn naam had staan terwyl ik 2 dagen ervoor had verteld dat ik verliefd op hem was, hem niet kwyt wilde maar dat we gwn op dit moment even zonder elkaar moesten. Hy dacht dat ik er niks van meende etc.

Maar omdat die vriend van my me wel persoonlyke dingen vertelt mag ik niet voor hem klaarstaan ofzo?! Daar wordt ik toch zo tuureluurs van. Dan zegt ie dat hy absoluut niet jaloers is, het hem geen bal uitmaakt wat ik van die jongens vind of ik ze desnoods platneuk. Maar waarom maakt hy er dan zo'n drama van?

Nou vervolgens sprak ik em 2 dagen niet meer, tot vanavond. Op msn praat ik expres niet tegen hem omdat ik vind dat hy mag laten zien hoeveel hy om me geeft. Net toen ik myn bed wilde opmaken klikte ik het hoofdscherm aan en zag nog net: wie kan jessica vertellen dat ze dom is? uit zn naam verdwijnen. Ik reageerde met: pardon? en hy geeft als antwoord: grapje joh. Toen gaf ik te kennen dat ik ht niet grappig vond waarop hy vervolgens zegt: sterf lekker joh chago.

Sorry hoor maar waar slaat DAT nou weer op?!! Als hy een reactie van my wilt kan hy heel makkelijk my aanklikken en heel standaard hoi zeggen. Dat kunnen 3-jarigen zelfs, dus waarom moet hy dan weer zo doen? Echt hoor, ik snap geen hol van jongens, nu niet en nooit niet. En nu heb ik dus weer zo'n gevoel van intense haat terwyl ik weet dat als ik zometeen in me bed lig er toch wel weer om moet huilen.

Ik geef gwn zo superveel om hem, maar af en toe kan ik hem echt niet uitstaan! En dan kun je wel denken van: jij hebt er zelf een punt achter gezet en dat is ook wel zo. Maar dat is gewoon omdat ik wil dat het goed gaat tussen ons. En nu hoop ik van binnen dat hy aankomt met: Jessica alsjeblieft ik mis je etc etc.

Nou ik wacht wel weer af, wat ik 8 maanden lang al heb gedaan...

Zoals veel mensen weten heb ik altijd al een zwak voor paarden gehad, ben op mijn 11e begonnen met paardrijden en ben er na ± 5 jaar mee gestopt omdat ik het niet meer naar myn zin had op de manege. Na die tijd was ik niet meer met paardrijden bezig, maar elke keer als ik op straat bijvoorbeeld een paard voorbij zag komen merkte ik aan mezelf dat ik toch elke keer een beetje wegdroomde. Ik had al die tijd het idee dat ik iets miste in myn leven, maar ik wist mijn god niet wat. Op dat moment was er een persoon in mijn leven waar ik gek op was maar waarmee het niet echt soepel verliep. Al die tijd dacht ik dat het daaraan lag dat ik me incompleet voelde. Langzamerhand begon ik weer na te denken over paardrijden. Ik wist dat ik dat eigelijk wel heel graag weer wilde maar ik wist niet waar ik de tijd vandaan moest halen.
Na anderhalf jaar begon ik het toch steeds meer te missen en besloot ik een advertentie op marktplaats te zetten dat ik op zoek was naar een verzorgpaard. Het leverde een stuk of 7 reacties op, maar er kwam niks van..

Een paar dagen terug was ik mijn kamer aan het opruimen en vond ik myn eerste boek wat ik heeel lang geleden van mijn mama had gekregen: The Horse Whisperer. Ik wist nog dat ik er toendertyd heel erg van onder de indruk was dus besloot ik om ht weer te gaan lezen. Binnen 5 dagen las ik het boek van 330 pagina's uit.
Nouja anyway, ik vind het nog steeds het mooiste boek wat ik ooit heb gelezen.
En tijdens het lezen kwamen er zoveel herinneringen naar boven dat ik ineens wist wat ik miste! Ik mis het paardrijden! En na een gesprek met myn papa heb ik besloten om na de zomer het paardrijden weer op te pakken! Couldn't be happier!